Nieuw seizoen, frisse start

Het is september, de lange hete zomer ligt alweer achter ons.

De draden van onze dagelijkse besognes zijn weer opgepakt.

In het leven van alledag komt veel op ons af en dan is een regelmatig terugkerend rustpunt belangrijk.

Genieten van kunst, in welke vorm ook, is zo'n rustpunt.

Leren zelf kunst te maken is dat ook.

Kunst genieten of creëren kan je boven het nu uit tillen.

Zelf kunst maken leert je hoe je naar de werkelijkheid kunt kijken.

Het leert je zien.

Het leert je hoe je door oefening kennis en vaardigheden kunt verwerven waarmee je kunt spelen en van lieverlee persoonlijk kunt uitdrukken hoe jij die werkelijkheid ziet en ervaart.

Het scheppen van iets waar je gevoel in ligt verborgen is een wonderbaarlijke gewaarwording. Hier raak je aan het wezen van kunst maken, en dat geldt van beginnende amateur tot virtuoze meester, ieder naar eigen vermogen. Als het je overkomt snap je het opeens: 'A thing of beauty is a joy forever', en dat inzicht zou je kunnen aanvullen met het staartje van een Engels gezegde '(...) be it ever so humble', dwz. een werk van schoonheid is een vreugde voor altijd, hoe bescheiden de kunstuiting ook mag zijn.

Tulpen, olieverf/doek, 50x50 cm, 2026 (vervaardigd in opdracht)

Hoe fris is de start?

In het vervolg beperk ik mij tot 3 kernactiviteiten:

1. werk in opdracht, dwz. betaalbare geschilderde of getekende werken in opdracht, op de eerste plaats portretten, maar verder in overleg ook elk ander gewenst onderwerp.

2. vrij werk, dwz. betaalbare werken waartoe ik mij geïnspireerd voel, bestemd voor expositie en verkoop aan de geïnteresseerde kunstliefhebber.

3. schilderlessen met een visie, onderscheiden in schilderen in groepsverband met vakkundige begeleiding respectievelijk schilderen in een individuele privéles. Alle lessen worden scherper toegesneden op de visie: minder plaatjes kopiëren en inkleuren, en vaker je eigen creativiteit ontdekken, met de zichtbare werkelijkheid als inspiratie.

Voor de communicatie blijf ik gebruikmaken van:

• mijn website, waarin deze kernactiviteiten worden uitgewerkt en die binnenkort wordt gelanceerd.

• mijn nieuwsbrief, die ik voortaan in kortere vorm maandelijks wil rondsturen.

Als de ontwikkelingen gunstig zijn en de uitvoerbaarheid geen obstakels biedt, houd ik in overweging om in de toekomst een webshop aan de website te koppelen.

Tot slot: filmtip!

The ChristophersRegie: Steven Soderbergh Met Ian McKellen, Michaela Coel, James Corden en Jessica Gunning★★★

Dit artikel is geschreven doorBelinda van de Graaf. Gepubliceerd in Trouw op 29 juli 2026, 14:23

In The Christophers gooit de Amerikaanse regisseur Steven Soderbergh allerlei vragen op over het kunstenaarschap en de kunstwereld. Dat doet hij door een tragikomisch schouwspel op te trekken rond een oude, excentrieke kunstschilder en een jonge restaurator met een verleden als vervalser.

Julian Sklar, lekker arrogant gespeeld door de Britse veteraan Ian McKellen (87), is een schilder die in het Londen van de jaren zestig en zeventig furore maakte, veel geld verdiende, maar al een tijdje op zijn retour is. Hij woont in een mooi oud pand in Londen, volgestouwd met parafernalia.

Zijn vervreemde kinderen weten dat hij nog een serie onafgemaakte schilderijen moet hebben, de Christophers geheten. Het klinkt wat omslachtig. En dat is het ook: om de erfenis veilig te stellen hebben ze een plan beraamd om de kunstwerken op te sporen en af te maken. Met Lori Butler huren ze een restaurator annex vervalser in die poseert als zijn assistent. Ze wordt met een intrigerende kalmte vertolkt door het Britse talent Michaela Coel (38).

Het resultaat is eigenlijk één lange, knetterende dialoog tussen de oude schilder en zijn jonge assistent. Het zijn twee ogenschijnlijk verschillende karakters die allerlei sociale categorieën vaardig uitspelen: man-vrouw, oud-jong, wit-zwart, rijk-arm, extravert-introvert. Maar hoe langer het duurt en hoe dieper er in hun levens wordt gegraven, hoe meer ze overeen lijken te komen.

Soderbergh staat stil bij de hebzucht van de kinderen en de waarde van kunst. Waarom werd er in het verleden zo veel waarde toegedicht aan zijn werk, en zo weinig aan het hare? Interessante thematiek die door Soderbergh wordt aangeroerd, zonder de diepte op te zoeken. Misschien is dat de tol die je betaalt als je de ene na de andere film uit de grond stampt. Soderbergh heeft zijn volgende project alweer klaar: John Lennon: The Last Interview. Voor de verandering een documentaire die, jawel, toch nieuwsgierig maakt.

Ik vond het een steengoeie film. Mocht je erheen gaan: veel kijkplezier!